داوود رضوی فعال سندیکای شرکت واحد تهران و حومه می گوید: در صورت تداوم رویکرد حال حاضر وزارت کار نسبت به حداقل مزد، کارگران دست روی دست نخواهند گذاشت

وبلاگ کارگری : هر ساله در آستانه آغاز بحث دستمزد ها  در درون کشور و فعال شدن « کمیته تعیین نرخ دستمزد دولتی » بحث دستمزد هادر سطح فعالان کارگری جایگاه خاصی داشته و 458321_138846132915367_343033260_oدارد. الان مدتی است که کمیته های زیر مجموعه شورایعالی کار طبق روال هر ساله از اوایل ماه جاری فعالیتهای خود را پیرامون چگونگی تعیین حداقل مزد سال آینده آغاز کرده اند.

آنچه برای ما روشن است این حضرات بدون در نظر گرفتن رشد تورم و گرانی جاری  در زندگی  کارگران  در مقابل امر دستمزد موجود که بخشا کارفرمایان بخش خصوصی شده صنایع  از یکطرف و دولت خود بمصابه بزرگترین کارفر ، ماهها و ماهها و ای بسا در بعضی از عرصه های تولید بیش از یکسال حقوق کارگران را نمی پردازند و از این طریق فلاکت همه جانبه زندگی کارگران را فراهم می سازند. نشست و برخاست این حضرات « شورای عالی کار » و عوامل آنها ، هیچ مشکلی را از کارگران حل نخواخد کرد. مسئله ای که در این میان برای همه ما کارگران روشن است این است که نه این کمیته ها و نه ترکیب شورایعالی کار و نه نحوه تصمیم گیری در آن هیچ ربطی به ما کارگران ندارد. چرا که شورایعالی کار نه به نمایندگی از طبقه کارگر ایران ،بلکه در مدافعه با کارفرمایان و به نوعی وزارت کار، در طول مذاکره و حیات خود تا به امروز به روشنی نشان داده است که محور تصمیم گیریهایش در مورد حداقل نرخ تعیین دستمزد، نه عمل به ماده ۴١ قانون کار و تامین یک زندگی شرافتمندانه برای کارگران و زخماکشان کشور ، بلکه تامین سودهای نجومی برای صاحبان سرمایه را فراهم ساخته است. این رویکرد در شورایعالی کار در دولتهای مختلف هیچ تفاوتی با هم نداشته است و در دولت حاضر نیز تفاوتی مشاهده نمیشود. جا دارد که از همین امروز همه فعالان تشکل های مستقل کارگری با توجه به تجارب سال های گذشته از همین امروزدست به اقدام جمعی و تحرکا لازم و سازماندهی شده بزننید و بشکلی متشکل مسئله اتمزد ها و تعیین نرخ آنرا برای سال پیشروی در دستور کار خود قرادهند

گفتگوی  سایت اتحاد با داوود رضوی از فعالان سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه باید موید چنین آغاز تحرکی تلقی گردد : عدم پاسخگوئی وزارت کار به مطالبات کارگران و نبود هیچ نشانه ای از تغییر در رویکردهای وزارت کار نسبت به مطالبات کارگری، مسئله ای است که اینروزها کارگران بیش از پیش آنرا با پوست و گوشت خود لمس میکنند. البته بطور واقعی و تا آنجا که به نگاه کارگران به وزارت کار بر میگردد آنان هیچ توهمی به سیاستهای ضد کارگری وزارت کار نداشته اند اما از آنجا که آقای روحانی در دوران تبلیغات انتخابات ریاست جهموری صحبتهایی را در مورد افزایش حداقل مزد کارگران به میان کشید و سپس آقای ربیعی قبل از نشستن بر کرسی صدرات، با گرفتن ژست یک کارشناس اقدام به انتشار برنامه ها و نقطه نظرات خود کرد به هر حال به نظر میامد تغییراتی هر چند کوچک در رویکردهای وزارت کار نسبت به مسائل و مشکلات حاد کارگری پیش بیاید اما با گذشت زمان و هم اکنون کاملا روشن است که آش همان است و کاسه همان و چه بسا که بدتر. در این زمینه داوود رضوی عضو سابق هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد تهران و حومه و از همکاران طومار اعتراضی چهل هزار نفری کارگران به سایت اتحاد اظهار داشت:

بی توجهی وزارت کار به خواست کارگران نشانگر این است که نه تنها وزارت کار هیچیک از تشکلهای مستقل کارگری موجود و یا اعتراضات کارگری مستقل را قبول ندارد و به رسمیت نمی شناسد بلکه عملا هیچ اعتقادی هم به حق آزادی تشکلهای کارگری مستقل ندارد و اساسا دارد همان خط مشی استاد شاگردی را دنبال میکند و تنها تشکلهایی را برسمیت می شناسد که همسو با اهداف وزارت کار حرکت میکنند و خوب برای ما کارگران نیز روشن است که این تشکلها هیچ ربطی به خواستها و مطالبات ما کارگران ندارند.

وی در مورد نقش شورایعالی کار در مورد حداقل مزد اظهار داشت: شورایعالی کار غلام حلقه به گوش وزارت کار می باشد به همین دلیل علیرغم ادعای وجود سه جانبه گرائی در این شورا که به نظر من یک دروغ بزرگ است شورایعالی کار تماما از سیاستهای دولت و وزرات کار تابعیت میکند لذا در این بی قانونی فقط و فقط منافع دولت و کارفرمایان دنبال می شود و اگر کسی بخواهد پاسخگو باشد همان کسی است که قانون را نقض کرده،  پس در واقع شکایت قاضی به قاضی بردن بی فایده است مگر با فشار کارگران و افکار عمومی

داوود رضوی با اشاره به شرایط بسیار سخت معیشتی کارگران افزود: فاصله های هزینه زندگی با حداقل مزد به هیچ عنوان با واقعیت موجود همخوانی ندارد. هزینه های یک زندگی حداقلی در حال حاضر بیش از دو میلیون تومان است در حالی که مزد کارگر نزدیک به پانصد هزارتومان می باشد و این فاصله هرگز با 12ساعت کار و یا کوچک کردن سفره های خالی کارگران  پر نخواهد شد و چنین وضعیتی در دراز مدت کل جامعه را به قهقرا خواهد برد.

وی در ادامه این مصاحبه با اشاره به افزایش جرم و جنایت در 18 ماه گذشته و افزایش میزان طلاق و فساد و پردامنه شدن کار کودکان به ضرورت افزایش فوری حداقل مزد کارگران به مثابه یک اقدام برای حفظ بنیانهای زندگی اجتماعی اشاره کرد و در مورد تبعات بی توجهی وزارت کار نسبت به افزایش فوری حداقل مزد اظهار داشت: امروز دیگر شرایط بگونه ای است که با حداقل مزد کنونی 12 ساعت و یا 16 ساعت کار و یا حتی زدن از هزینه های مسکن و پوشاک و بهداشت و آموزش و پرورش، پاسخگوی یک زندگی بسیار سطح پایین برای نفس کشیدن و بقا نیز نیست به همین دلیل در صورت تداوم رویکرد حال حاضر وزارت کار نسبت به حداقل مزد، بدون تردید کارگران ایران  دست روی دست نخواهند گذاشت و قطعا ما شاهد اعتراضات وسیع کارگری به وضعیت موجود خواهیم بود.

نوشته شده در گفتگو, دستمزد ها. برچسب‌ها: , , . Leave a Comment »

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: